Krótki przegląd Księgi Objawienia - pierwszych 8 rozdziałów

Krótki przegląd Księgi Objawienia

 Objawienie jest księgą proroczą używającą wielu symboli. Niektóre z nich mogą być rozumiane z powodu częstego korzystania z nich w Starym Testamencie, a niektóre wyjaśnia nam sam tekst. Centrum wszystkich zamiarów Bożych jest Chrystus. Centralnym więc tematem Księgi Objawienia jest Jego uwielbienie.  

Rozdział 1 – 3  

 Rozdział 1 wprowadza nas w okoliczności w jakich Jan miał wszystkie widzenia. Sam Chrystus przedstawia się tu Janowi, kiedy przedstawia stan zgromadzeń jako swoich świadectw na ziemi. Następnie poleca napisanie listu do każdego z siedmiu zgromadzeń będących w rzymskiej prowincji Azji (dzisiejsza Turcja). Rozdziały 2 i 3 przedstawiają treść tych listów w poniżej przestawionej kolejności: Efez reprezentuje wczesny kościół aż do połowy drugiego stulecia. Chociaż Pan o tym zgromadzeniu mógł powiedzieć wiele dobrego, musiał wymienić bardzo znaczący minus – „opuściłeś swoją pierwszą miłość”.  Smyrna przestawia okres ciężkich prześladowań Kościoła, przez które musiał on przechodzić aż do połowy czwartego stulecia. W tym zgromadzeniu Pan nie gani niczego.  Pergamon reprezentuje ten okres, w którym państwo przestaje prześladować kościół, a nawet zabezpiecza jego istnienie (chrześcijaństwo stało się religią państwową – powstaje kler). To polityczne poparcie prowadzi do stanu pomieszania w kościele dobra ze złem, co zostaje zganione przez Pana. Stan ten panuje od czwartego do szóstego stulecia.  Powyższe zgromadzenia reprezentują przeszłą periodę historii Kościoła.  Tiatyra przedstawia „ciemne średniowiecze“ i rozpoczyna się w siódmym stuleciu. Większa część tych, która nazywa się kościołem, wytrwała w tym ciemnym stanie i pozostanie tak aż do końca historii kościoła. W szesnastym stuleciu, na skutek wielu błędów Tiatyry nastąpiła reformacja i wiele drogich prawd Słowa Bożego ujrzało dzienne światło. Jednak nawet w okresie  tego ciemnego czasu przed reformacją wierna cząstka wierzących trwała przy Panu i Pan ją chwali.  Sardes przedstawia czas po reformacji, kiedy kościół utonął w martwym formaliźmie (ma imię lecz jest umarły dla Boga). Jednak niektórych Pan nazywa „godnymi“ Filadelfia reprezentuje niewielu wierzących, którzy w XVIII i XIX wieku zawrócili z powrotem do prawd Słowa Bożego. Oni czcili imię Pana. Filadelfia jest zgromadzeniem, które Pan nie gani lecz chwali.   Laodycea – jest zborem, którego przeciwieństwie do Filadelfii Pan nie chwali, lecz jedynie gani. Jest to stan, który oglądamy dzisiaj. A jednak Chrystus jeszcze stoi u drzwi i kołacze. W rzeczywistości jest to jedynie łaska.  Pouczenie, które Pismo Święte daje w tych listach nie ogranicza się jedynie do adresatów. Nie jest to także jedynie historyczny opis. Każdy z listów zawiera poselstwo do pojedynczego wierzącego jak i do zgromadzeń, do których były skierowane, do zgromadzeń, które w międzyczasie przestały istnieć. Chciejmy wszyscy wsłuchać się w to, co Duch mówi do zgromadzeń!  

Rozdziały 4 i 5

  Na początku 4 rozdziału Jan zostaje w duchu wzięty do nieba, aby zobaczyć wydarzenia, które rozegrają się po zakończeniu historii kościoła, po jego pochwyceniu. W 4 rozdziale widzi on Boży tron i chwałę, oraz otaczających tron 24 starców, którzy reprezentują wierzących zachwyconych podczas powtórnego przyjścia (ST i NT). Oni upadają i uwielbiają Tego, który stworzył wszystkie rzeczy. W 5 rozdziale widzi on w pośrodku tronu zwycięskiego Chrystusa, jakby zabitego Baranka i jako Zbawiciela, który jest uwielbiany przez swoich świętych i od miriadów aniołów. Jan widzi również Chrystusa jako jedynego, który jest godny wziąć z ręki Boga księgę sądów i otworzyć ją.  

Rozdział 6

 Sądy, które dotkną ziemię po zachwyceniu prawdziwego kościoła, rozpoczynają się w 6 rozdziale. Są one przedstawione w trzech etapach: siedem pieczęci, siedem trąb i siedem czasz. W wierszu 6 Baranek otwiera pierwsze sześć pieczęci. Pierwsza wprowadza białego konia ze swoim jeźdźcem, co może oznaczać bardzo krótki okres czasu zwycięstwa i pokoju, po którym nastąpią bezpośrednio straszne wydarzenia (1 Tes. 5,3). Otwarcie drugiej pieczęci spowoduje przelew krwi; z ziemi zabrany zostanie pokój. Obecne wojny i zamieszki w wielkich miastach będą niczym w porównaniu z tym, co nastąpi akurat na początku wielkiego ucisku. Przy trzeciej pieczęci ukazuje się czarny koń (symbol trosk i żałoby) i zwiastuje on wielką podwyżkę cen codziennych produktów żywnościowych. Doprowadzi to do głodu. W wyniku otwarcia czwartej pieczęci śmierć nastąpi poprzez miecz, głód i dzikie zwierzęta (por. Ez. 14,21). Piąta pieczęć mówi o męczennikach pierwszej połowy okresu ucisku. Pieczęć szósta opisuje straszne trzęsienie ziemi wzbudzające trwogę we wszystkich sercach. Jest rzeczą bardzo interesującą zauważyć podobieństwo pomiędzy opisem tego rozdziału i opisem z Mat. 24,6-10. Również tam czytamy o wojnach, głodach i trzęsieniach ziemi w wierszach 6 i 7 i o męczennikach w wierszu 9. Pan nazywa te wydarzenia „początkiem boleści“ (Mat. 24,8). Te wydarzenia będą miały miejsce w momencie otwarcia sześciu pieczęci

 

Rozdział 7 i 8

 Zanim zostaje otwarta siódma pieczęć Jan widzi dwie ważne sceny. Są one opisane w siódmym rozdziale, ukazane jakby wtrącenie, zanim w rozdziale ósmym podjęty jest ciąg dalszy opisujący skutki poprzednich wydarzeń. W pierwszej scenie Jan widzi 144 000 ludzi z 12 plemion izraelskich z pieczęciami Bożymi na swoich czołach. Oni reprezentują wszystkich tych, którzy przeżyli wielki ucisk. Są to Boży słudzy, którzy w tym czasie zwiastowali Jego ewangelię królestwa. Następna scena opisuje wielki tłum, którego nikt nie może zliczyć, ze wszystkich plemion i języków. Są to wierzący z narodów, przychodzący z wielkiego ucisku, obmyci krwią Baranka.  Rozdział 8 przedstawia dalszy ciąg wydarzeń, mających miejsce po otwarciu siódmej pieczęci. Następuje teraz milczenie na około pół godziny, gdyż nastąpią straszne sądy zwiastowane siedmioma trąbami. Pierwsza trąba przywoła grad i ogień pomieszane z krwią, wywołujące wielkie zniszczenia na ziemi. Druga trąba przywołała wielką płonącą górę, która została wrzucona do morza. Przy trzeciej trąbie wielka gwiazda upadła na rzeki. Kiedy zatrąbił trzeci anioł uderzone zostały słońce, księżyc i gwiazdy. Te cztery pierwsze trąby przyniosły plagi o wiele cięższego kalibru niż sześć pieczęci. A jednak sądy, które mają jeszcze nadejść będą o wiele cięższe. Pojawia się anioł, który zwiastuje mieszkańcom ziemi trzykrotne „biada“ i jest to zwiastunem trzech ostatnich trąb. Najprawdopodobniej to, co się wydarzy nastąpi w drugiej połowie ucisku, nazywanej „wielkim uciskiem“.