PRZEGLĄD KSIĘGI OBJAWIENIA C.D.

PRZEGLĄD KSIĘGI OBJAWIENIA C.D.

Rozdział 9-11
Dziewiąty rozdział opisuje straszne zjawiska występujące po piątej i szóstej trąbie (tj. pierwsze i drugie biada). Po piątej trąbie z nieba na ziemię spada gwiazda. Otrzymała ona klucze studni otchłani, którymi otwarte zostały demoniczne moce dręczące ludzi przez pięć miesięcy. W czasie tym ludzie szukać będą śmierci, lecz ona od nich ucieknie.
Prawdopodobnie gwiazda ta symbolizuje szatana strąconego na ziemię (Obj. 12,7-12). Trąba szóstego anioła sprowadziła niszczącą armię 200.000.000 jeźdźców, którzy łączą morderczą brutalność z zatruwającym wszystko wpływem. Jednak sądy te nie doprowadzą do tego, aby pozostali przy życiu ludzie czynili pokutę.
Tak, jak przy szóstej i siódmej pieczęci nastąpiło wtrącenie innego tematu, tak też jest i teraz pomiędzy szóstą i siódmą trąbą. Wtrącenie to mieści się pomiędzy rozdziałem 10,1 do 11,13. W rozdziale 10 potężny anioł (prawdopodobnie Chrystus) prawą nogę stawia na morzu a lewą na ziemi i w majestatyczny sposób zwiastuje, że w czasie siódmej trąby objawi się tajemnica Boża. W rozdziale 11 Bóg pokazuje swój plan - znowu bierze w posiadanie swoją świątynię w Jerozolimie. W Jerozolimie wzbudza świadectwo przy pomocy dwóch świadków, których wyposaża w moc czynienia cudów i tłumienia wszelkiego sprzeciwu. Świadectwo to będzie męką dla niewierzących. Kiedy świadectwo zostanie złożone, wtedy zwierzę opisane w 13 rozdziale zabije świadków ku radości wszystkich niewiernych. Jednak Bóg wzbudzi ich po trzech i pół dniach, a Jan widzi ich następnie wstępujących do nieba.
W rozdziale 11,14 znów podjęty zostaje dalszy ciąg przerwanych wydarzeń. Zapowiedziana zostaje siódma trąba (trzecie biada), ponieważ Bóg objawi teraz swoją wielką moc i panowanie. Widziani są wierzący w niebie jak uwielbiają oni Boga. Zwiastowany jest również sąd nad niewierzącymi. Jednak pozostają jeszcze trzy czasze gniewu Bożego, które muszą zostać wylane. Objawią się one wszystkie niespodziewanie w dniach, gdy zabrzmi siódma trąba. Zanim zostaną opisane sądy związane z wylaniem czasz gniewu, w rozdziałach od 12 do 14 mamy kolejne wtrącenie.

Rozdział 12 14
Rozdział 12 i 13 opisuje trzy bezbożne osobowości, które będą odgrywały w tym okresie ważną rolę. Szatan, zwierzę i fałszywy prorok. W 12 rozdziale zauważamy nienawiść szatana względem narodu izraelskiego (ponieważ Chrystus pochodził według ciała z Izraela) i jego dążenia do zniweczenia Bożych planów, które Bóg realizował w Chrystusie. Rozdział ten ukazuje nam dodatkowo, jak w środku okresu ucisku szatan zostaje zrzucony z nieba i jak prześladuje on wierzących Żydów.
Rozdział 13 mówi o zwierzęciu, głowie odrodzonego państwa rzymskiego, o którym ludzie powiedzą „któż jest podobny do zwierzęcia i kto może z nim walczyć? (w. 4). Będzie ono bluźnić Bogu i prześladować  świętych. Po chwili Jan widzi następne zwierzę, wyglądające jak Baranek, a mówiący jak szatan. Ukazuje on autorytet pierwszego zwierzęcia i w mocy szatańskiej czyni cuda, aby skłonić ludzi do uwielbiania pierwszego zwierzęcia i szatana. Ludzie nie będą mogli kupować i sprzedawać, jeśli nie okażą swojego posłuszeństwa przyjmując jego piętno, tzn. jego imienia lub jego znamienia. Drugie zwierzę będzie później nazwane fałszywym prorokiem. Szatan, zwierzę i fałszywy prorok tworzą razem bezbożną trójcę, która w ostatnim okresie trzech i pół lat ucisku spowoduje ogromny chaos.
Rozdział 14 znów ukazuje nam rzeszę 144 tysięcy, znajdującą się tym razem na górze Syjon. Ukazuje nam również pierwszego anioła, który zwiastuje wieczną ewangelię oraz drugiego, który zwiastuje upadek Bablilonu (fałszywej religii). Następnie pojawia się trzeci anioł, który ostrzega przed uwielbianiem zwierzęcia i posągu. Daje się także słyszeć głos z nieba mówiący “…błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają.“ Wreszcie możemy oglądać sąd, jaki spotka żyjących niewierzących podczas przyjścia Chrystusa!

Rozdział 15 - 16
Rozdział 15 opisuje dalszy ciąg wydarzeń, kiedy widzimy siedmiu aniołów wylewających siedem czasz, w których dopełni się miara Bożego gniewu. Zwycięzcy stoją nad szklistym morzem i śpiewają pieśń Mojżesza i Baranka (pieśń zwycięstwa). Rozdział 16 opisuje zawartość czasz gniewu. Pierwsza wywołuje złośliwe i odrażające wrzody u tych, którzy mają znamię zwierzęcia. Choroba ta może charakter fizyczny jak i dotyczyć sfery moralnej ludzi. Druga czasza dotknie morza, trzecia - rzeki. Przyjmując ten tekst dosłownie, może to wskazywać na zanieczyszczenie wód (co jest problemem już w naszych czasach); rozpatrując sprawę pod względem moralnym może się to okazać jeszcze gorszą plagą. Czwarta czasza pogrąży ludzi jeszcze bardziej (czy może to oznaczać globalne ocieplenie?), a sądy piątej czaszy dręczą tych, którzy w królestwie zwierzęcia, oddawali mu cześć.
O szóstej czaszy czytamy, że sądy jej doprowadzą do wysuszenia Eufratu, aby utorować drogę dla królów wschodu. Słyszymy także o demonicznych duchach, które wychodzą z ust szatana, zwierzęcia i fałszywego proroka, by przygotować królów ziemi i zgromadzić ich na wojnę w Armagedon. To zgromadzenie znajdujemy później w Obj. 19,19. Siódma czasza i to co ona przyniesie,  dotyczy  Babilonu opisane jest w Obj. 17,21.
Siedem pieczęci, siedem trąb i siedem czasz gniewu przedstawiają sądy, które będą miały miejsce, zanim Chrystus powróci na ziemię. Bitwa w Armagedon nastąpi  po Jego przyjściu w rozdziale 19, chociaż jest wspomniana już tutaj, przy szóstej czaszy.

Rozdział 17 i 18
Rozdziały te znowu mają charakter wtrącenia (tak jak rozdziały 7 i 10,1 do 11,13 oraz 12 do 14). Obydwa rozdziały opisują sąd nad fałszywym kościołem, który wciąż prześladował prawdziwych wierzących. W rozdziale 17 jest on przedstawiony jako nierządnica pijana krwią świętych. W środku wielkiego ucisku zwierzę zwróci się przeciwko niej i zniszczy ją (wcześniej zwierzę popierało nierządnicę). Wydaje się, że ostatni wiersz rozdziału 17 wskazuje na jej powiązanie z Rzymem. W rozdziale 18 fałszywy kościół ukazany jest jako wielkie miasto, które stało się mieszkaniem demonów; idzie ono naprzeciw sądu.

Rozdział 19-22
Zniszczenie wszetecznicy fałszywego kościoła, prowadzi w pierwszych wierszach 19 rozdziału do wielkiej radości i wesela Baranka. Tam Jan widzi otwarte niebo a w nim przychodzącego Chrystusa jako Króla królów i Pana panów. Na jego głowie  jest wiele diademów. Anioł zwiastuje Chrystusa i Jego zwycięstwo nad  armiami, które wystąpiły przeciwko niemu. Zwierzę i fałszywy prorok zostają  żywi wtrąceni do jeziora ognistego, ich armie pobite mieczem  Jego ust, tzn Jego słowem.
W rozdziale 20 szatan zostaje związany i wrzucony do otchłani na tysiąc lat podczas panowania Chrystusa na ziemi. Wierzący, których widzieliśmy po pochwyceniu w rozdziale 5, ukazują nam się znowu na tronach, aby panować z Nim. Również wierzący, którzy podczas ucisku będą musieli położyć swoje życie, będą wzbudzeni, aby panować z Chrystusem.
Te obydwie grupy wierzących należą do tych, którzy mają udział w pierwszym zmartwychwstaniu.
Po tym wydarzeniu nie umrze już żaden z wierzących, a żaden z niewierzących nie pozostanie na ziemi, kiedy Chrystus rozpocznie swoje panowanie. Wielu jednak spośród tych, którzy narodzą się w czasie tysiącletniego królestwa, okaże się jako niewierzący. Chociaż zewnętrznie podporządkują się oni temu panowaniu, to po wypuszczeniu szatana z otchłani, zostaną zwiedzeni i wezmą udział w końcowej walce przeciwko Bogu i Jego świętym. Zniszczy ich ogień z nieba.
 W tym momencie ciała wszystkich ludzi, którzy nie dali się uratować (zbawić), zginą. Jednak zostaną oni jeszcze wzbudzeni, aby być osądzeni na podstawie swoich uczynków przed wielkim białym tronem i wrzuceni do jeziora ognistego. Następnie przeminą teraźniejsze niebo i teraźniejsza ziemia i nastanie nowe niebo i nowa ziemia (r. 21), gdzie pierwsze osiem wierszy opisuje wieczny stan. Od wiersza 9 do 22,5 Jan widzi nowe Jeruzalem – jako przedstawienie uwielbionego Zgromadzenia podczas tysiącletniego królestwa.
 Księga kończy się potrójną obietnicą „spójrz, oto przychodzę wkrótce”: w wierszu 7, aby napomnieć wierzących do pozostania w wierności; w wierszu 12, aby ich zachęcić do służenia Jemu; i w wierszu 20, abyśmy wszyscy zawołali z serca: „Amen, przyjdź, Panie Jezu!”