Jezus Chrystus: wieczny Bóg i prawdziwy Człowiek

Jezus Chrystus: wieczny Bóg i prawdziwy Człowiek

            Prawda o Osobie Pana Jezusa, Syna Bożego, jest prosta i głęboka. Jest ona objawiona nam w Bożym Słowie. Przez Ducha świętego dzieci Boże mogą ją poznać. Przewyższa ona jednak możność pojęcia rozumem ludzkim, gdyż wiara mocno trzyma się jedynie wypowiedzi Pisma świętego.             „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo”. ( Ewangelia Jana 1,1). „Który będąc w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu” (Fil. 2,6). W wieczności, przed czasem, był Bóg, Syn. On jest bez początku, istnieje wiecznie,  mając tę samą godność co Bóg, Ojciec i Duch święty.             Wieczny Syn – „Boga nikt nigdy nie widział, Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, objawił go” (Ew. Jana 1,18). Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego” ( Ew. Mateusza 16,16 ). „Ty mnie umiłowałeś przed założeniem świata” (Ew. Jana 17, 24). On jest też odwiecznie Synem, a więc istnieje wiecznie, nieograniczony czasem.  Jednakże być Synem, nie oznacza, mieć jakiś początek, albo stać w stopniowaniu niżej od Ojca. On jest, jak już wspomniano, równy Bogu i wiecznie istniejący. Znaczy to, że On był w wieczności tym Przedmiotem Miłości Ojcowskiej. On jest Synem Jego Miłości (Kol. 1,13).             W czasie na ziemi i teraz w górze, w Niebie, znajduje się Wieczny Syn Boży, „Który się wyparł samego siebie, przyjąwszy postać sługi” (Fil. 2,7) „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę Jego, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca” (Ew. Jana 1, 14). „Lecz co do Syna: Tron Twój o Boże, jest od wieczności do wieczności”. Kiedy Syn Boży stał się Człowiekiem, On sam zakrył swoje zewnętrzne promieniowanie Jego Bóstwa.  Zaparł siebie samego, gdyż inaczej, nasze ludzkie serca nie byłyby w stanie znieść Jego Doskonałości (2 Mój. 33,20). Mimo tego pozostał zawsze tym wiecznym Synem Bożym i taki jest stale wszechobecny (Jana 1,18), wszechwiedzący (Jana 18,4) i wszechmocny (Jana 18,6). Także po swym Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu pozostaje Bogiem  w wieczności. Syn Boży, zrodzony z Ducha świętego (Inne tłumaczenie mówi (spłodzony). „Tyś jest Synem moim, dziś cię zrodziłem” (Psalm 2,7). „Duch święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się narodzi, Synem Bożym nazwane będzie” (Ew Łukasza 1, 35). Również na podstawie tego faktu, że Pan Jezus został przez Boga, Ducha świętego zrodzony, jest On Synem Bożym. W ten sposób był On w Starym Testamencie zapowiedziany i tak Maria Go poczęła. (Łuk. 1,35). Tak Go też poznał Natanael (Jana 1, 49), tak złożył Mu pokłon  ślepo narodzony (Jana 9, 3538) i tak zwrócił się do Niego Tomasz jako do powstałego z martwych (Jana 20, 28).             Był prawdziwym Człowiekiem, urodzony jako człowiek i żyjący na ziemi pośród ludzi. „I porodziła swego syna pierworodnego i owinęła go w pieluszki” (Łuk. 2,7). Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić, to co zginęło” (łuk. 19, 10). Przed 2000 lat Syn Boży stał się w Betlejem prawdziwie Człowiekiem. On ma ludzkiego ducha (Jana 13, 21), ludzką duszę (Jana 12,27) oraz  ludzkie ciało (Jana 2,21). Odczuwał głód (Mat 21,18) i zmęczenie (Jana 4,6). Jako Człowiek musiał wędrować od miejscowości do miejscowości (Jana 4,4), chociaż jako Bóg jest zawsze wszędzie obecny. W ewangelii Marka 13,32 czytamy, że ani aniołowie ani Syn nie znają dnia ani godziny przyjścia Syna Człowieczego. On to mówi jako Człowiek ze stanowiska Sługi i Proroka. Mimo tego był On jak Bóg wszechwiedzący. Te fakty przewyższają nasze ludzkie pojęcie, ale wiara rozważa Go jako prawdziwego Człowieka. Pamiętajmy,  że On jest równocześnie wiecznym Bogiem.             Był człowiekiem tak samo jak my, lecz bez grzechu  „Grzechu w nim nie ma” (1 Jana 3,5). Pan Jezus nie różnił się jako Człowiek zewnętrznie od nas ludzi, w których mieszka grzech (Rzym.8,3). W Nim jednak nie było grzechu. On nie umiał grzeszyć i żadnego grzechu nie uczynił. Dlatego niebo się otworzyło dwukrotnie nad Nim, na początku i na końcu Jego służby jako Człowieka tu na ziemi. „I rozległ się głos z nieba: Tyś jest Syn mój umiłowany, w tobie znalazłem upodobanie” (Marek 1,11).             Jako Człowiek umarł i powstał z martwych „Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć” (Jana 10,17). On poszedł na Golgotę i jako Człowiek złożył swoje życie. My wiemy dlaczego! On tam dokonał dzieła odkupienia, abyśmy mogli być zbawieni. On naprawdę umarł. Jego Duch i Jego Dusza poszły do raju (Łuk. 23,43), a Ciało zostało złożone w grobie (Jana 19, 42). Po trzech dniach On powstał cieleśnie. Jako Zmartwychwstały Człowiek ukazał się Kefasowi, potem dwunastu, potem więcej niż pięciuset braciom naraz (1 Kor. 15,5.6).              Jako Człowiek w niebie w wieczności „na obłoku siedział ktoś podobny do Syna Człowieczego (Objaw.14,14). „Wtedy też i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkim” (1 Kor. 15,28). Po swoim Zmartwychwstaniu wstąpił do nieba i zasiadł jako uwielbiony Człowiek na najwyższym miejscu po prawicy Bożej. Również jako Człowiek przyjdzie znowu, aby zabrać Zgromadzenie (Kościół) i wprowadzić go do domu Ojca. Potem ukaże się przed tym światem w chwale. Jako Człowiek będzie On wykonywał sąd (Objaw. 14,14), a z 1 Listu do Koryntian 15,28 jasno wynika, że pozostanie Człowiekiem na całą wieczność. Syn jako Człowiek będzie we wieczności Bogu poddany. Możemy powiedzieć, że On w Boskiej mocy jako Człowiek złożył Swoje życie za nas. On też w Boskiej mocy powstał jako Człowiek. Potem w Boskiej mocy wstąpił do nieba (Efezjan 4,10). W Boskim majestacie zasiada teraz jako uwielbiony Człowiek po prawicy Bożej (Hebr. 1,3).             Podsumowanie. Pan Jezus jest wiecznym Bogiem, nie mającym początku i jest równy Bogu. On był i jest w wieczności Synem, w jednej społeczności (miłości) z Ojcem. On stał się prawdziwym Człowiekiem jak my, był jednak bez grzechu, nie uczynił żadnego grzechu i grzech nie mógł Go dotknąć, gdyż On był i jest święty. On też pozostanie wiecznie Człowiekiem. To są fundamentalne Prawdy Pisma świętego. Poświadcza to nie tylko te kilka wymienionych miejsc z Pisma, lecz całe Pismo święte o tym zaświadcza. Jest to nauka Chrystusowa (2. Jana 7 11).                                                       M. Billeter

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: