mnóstwo myśli i postaw tych, którzy są znani jako Fundamentaliści może być odbiciem nauczania Johna Nelsona Darby…

Autor związany z ruchem chrześcijańskich fundamentalistów. Ernest R. Sandeen w swojej książce pt. „Korzenie Fundamentalizmu” zaobserwował, że „Wiele myśli i postaw tych, którzy są znani jako Fundamentaliści może być odbiciem nauczania Johna Nelsona Darby”. John Darby rozwijał swoje poznanie religijne w czasie, kiedy daleko posunięty krytycyzm rozlewał się w uczelniach teologicznych kościołów protestanckich na Wyspach Brytyjskich. Chrześcijanie mocno zakorzenieni w ortodoksji byli zbulwersowani widząc stan duchowy duchowieństwa, które nie tylko było opłacane przez państwo, ale także otwarcie atakowało inspiracje i autorytet Biblii. Ogólne rozczarowanie i brak nadziei w Kościele zorganizowanym przez państwo było przyczyną odejścia z niego wielu członków, którzy szukali społeczności wszędzie poza nim.
Liczba ruchów wzrosła oferując w oczach uczestników tych ruchów wysoki moralnie poziom biblijnego chrześcijaństwa. Jednym z takich ruchów był ruch Towarzystw Biblijnych z których wywodzą się między innymi Towarzystwo Biblijne w Polsce, Trynitarne Towarzystwo Biblijne itp. Ruch Towarzyst Biblijnych miał początek w 1804 roku wraz z założeniem Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego w Londynie przez grupę konserwatywnych teologicznie Anglikan. Inną reakcją przeciw ogólnej sytuacji w Kościele, był ruch, który go opuścił i wniósł znaczny, choć anonimowy wkład w rozwój chrześcijańskiego fundamentalizmu w późniejszym czasie. Był to ruch rozpoczęty przez „braci”, którzy ostatecznie byli znani ze swoich spotkań w Plymouth. Przywódcą, architektem i teologiem tego ruchu był irlandzki duchowny John Nelson Darby (JND).

ŻYCIE DARBIEGO
John Nelson Darby, imiennik przyjaciela rodziny i znanego admirała pana Nelsona, urodził się 18 listopada 1800 roku w Londynie.
Jego rodzice byli Irlandczykami. Irlandia była tłem jego wczesnych lat rozwoju i nauki.
W 1819 roku w wieku lat osiemnastu, John Nelson Darby został absolwentem Trinity College w Dublinie.

Uważany przez przyjaciół za błyskotliwego, John Nelson Darby miał okazję rozpocząć zakończoną sukcesem karierę prawniczą. Jednak z powodu duchowej walki jaka toczyła się w sercu tego osiemnastoletniego, dobrze zapowiadającego się młodego adwokata i stała się przyczyną porzucenia tego zawodu po roku praktyki. Miało to miejsce pomiędzy 1822 i 1823 rokiem. Duchowa droga jaką rozpoczął wtedy Draby, zakończyła się w roku 1825, kiedy otrzymał ordynację jako diakon w Kościele Anglikańskim. Następnego roku awansował do stanu kapłaństwa i przydzielony został do odległego rejonu Country Wicklow w Irlandii.

Zamieszkując w prostej chłopskiej chacie na bagnach, Darby jako kapłan był odpowiedzialny za wielki obszar. Poruszał się tam konno w sposób podobny do tego jak poruszał się John Wesley. Znany był (Darby) z łagodności ducha, postawy pełnej uświęcenia oraz sposobu zachowania pozyskującego dość szybko serca jego ubogich parafian. John Nelson Darby był również zaangażowany w nauczanie chłopów Słowa Bożego tak, że bardzo rzadko znajdował czas na spoczynek w swoim skromnym mieszkaniu przed nastaniem północy. Jego ciężka praca i wysiłki nie znalazły oficjalnego wynagrodzenia. Wydawał większość swoich skromnych zarobków oraz osobistego dziedzictwa na miejscowe szkoły i cele charytatywne. Przez jego posługę na tym terenie przyczyniał się do przechodzenia z katolicyzmu na protestantyzm od 600 do 800 osób tygodniowo. Dla Draby’ego standardem korzyści i nagrody było dobro dusz zdobytych dla Królestwa Bożego.

Jako młody objeżdżający konno parafię ksiądz, Darby był zmartwiony kondycją kościoła, ale jego wymagające obowiązki uniemożliwiały mu podjęcie bardziej stanowczych działań. On otrzymał czas na niezakłócone niczym przemy?lenia dotyczšce tej kwestii, Miało to miejsce, kiedy, jego koń wiozšc go po terenie swojej parafii i wyrzucił tego je?d?ca z ogromnš siłš na ziemię. Następnie długo trwajšca rekonwalescencja wymagana po odbyciu operacji w Dublinie przyczyniła się do wzrostu jego niezadowolenia.

Darby powiedział:,
W czasie mojej samotno?ci ?cierały się sprzeczne my?li; ale wiele z tych, co zaprzštały mš duszę kršżyły wokół Pisma, by w końcu zyskać całkowitš dominację nade mnš. Ja zawsze kierowałem jš ku Słowu Boga… dokładne czytanie Dziejów pozwoliło mi zobaczyć praktyczny obraz wczesnego Ko?cioła, co dało mi wyra?nie odczuć kontrast w stosunku do rzeczywistego, obecnego stanu; pomimo wcišż kochanego przez Boga.

Po jedynie dwudziestu siedmiu tym, co miesišcach w Ko?ciele Anglikańskim i gruntownym niezadowoleniu po zaobserwowaniu przez niego szerzšcego się tam erastianizmu i klerykalizmu, Darby szukał społeczno?ci i służby poza uznanym w Ko?ciołem.

Ostatecznie Darby zawarł znajomo?ć z grupš podobnie my?lšcych wierzšcych, którzy byli członkami Ko?cioła Anglikańskiego w Dublinie i spotykał się wraz z nimi na modlitwie i studium biblijnym podczas zimy 1827-28. Była to grupa, która potem stała się znana jako grupa Braci Plymuckich. Dwoma przewodnimi zasadami tego ruchu były: łamanie chleba w każdy Dzień Pański i usługiwanie oparte bardziej na prowadzeniu przez Chrystusa, niż ?więceniach kapłańskich dokonanych ludzkš rękš. Darby nie był założycielem tej grupy, ale szybko wyłonił się jako duchowy przywódca oraz dajšcy główne wsparcie temu ruchowi.

Do 1840 roku ruch plymucki wzrósł do 800 mocno utwierdzonych chrze?cijan i objšł swoim zasięgiem 1200 osób poprzez następne pięć lat. Pomimo, że Darby unikał denominacyjnej etykiety przedkładajšc raczej proste biblijne okre?lenie: „bracia,” to stało się to nieuchronnym, że skoro ci „bracia spotykali się w Plymouth, zostali okre?leni jako Bracia Plymuccy.

W wyniku tego wiele innych braterskich grup zostało uformowanych w Brytanii oraz pó?niej w innych czę?ciach ?wiata. W rezultacie swoich rozległych podróży, Darby osobi?cie był odpowiedzialny za rozprzestrzenianie się braterskiej doktryny w innych krajach. On odbył kilka podróży, aby głosić i nauczać w Niemczech, Francji, Szwajcarii, Włoszech i Holandii. Pomiędzy 1859 i 1874, Darby odbył sze?ć podróży do Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie usługiwał tak samo we wszystkich większych jak i mniejszych miastach. Jego plan podróży objšł także wizyty w Zachodnich Indiach i Nowej Zelandii.

Gdziekolwiek Darby by nie przybył, on nigdy nie próbował wykładać swoich własnych poglšdów na temat doktryny Ko?cioła lub przyszłych rzeczy. On był przekonany, że zarówno oficjalny Ko?ciół jest w stanie ruiny jak też powrót Chrystusa, by zabrać ?więtych i by ustanowić tysišcletnie Królestwo sš nieuchronne. W chwili Wezwania Drabiego do radykalnej reakcji na odstępczš kondycje Ko?cioła spotkały się z względna obojętno?ciš. Jego nauczanie na tematy eschatologiczne były interesujšco ujęte i wywarły wpływ na ruch biblijnych konferencji w pó?nych latach XIX w oraz wczesnych latach XX wieku. Więcej niż jedna doktryna, która stanowiła fundamentalne, ortodoksyjne nauczanie Drabiego i Braci wniosła duży wkład w życie wierzšcych w Biblie chrze?cijan w ?wiecie.

CHARAKTER DARBIEGO

Portret Drabiego jako człowieka musi być odmalowany w ostrej czerni i bieli- nigdy w odcieniach szaro?ci. On był mężem niewiarygodnie żywotnym. Przede wszystkim on był głęboko zaangażowany na rzecz Ewangelii Jezusa Chrystusa. To była jego jedyna miło?ć i pochłaniajšca pasja. Darby mało dbał o to, co miał mu ?wiat do zaoferowania. Pomimo skrupulatnego dbania o osobistš czysto?ć, na przykład Darby nosił tylko prostš odzież, która graniczyła z nędznym stanem. Zostało powiedziane, że zdarzyła się kiedy? sytuacja, kiedy on spał, kto? z jego życzliwych przyjaciół skorzystał z okazji i zamienił jego starš odzież na nowš. Gdy się obudził Darby ubrał nowy strój nie czynišc żadnej uwagi. On się zachował tak jakby tego nie zauważył.

Darby był uprzejmej i skromnej natury. Jego współczucie i wielkoduszno?ć na rzecz ubogich były bezgraniczne. On zauważył, że
Chrystus wolał biednych; a ja od tego czasu jak jestem nawrócony czynię to samo. Niech ci, którzy lubiš towarzystwo dostrzegš to. Zawsze kiedykolwiek przebywam z ubogimi…. Ja powracam ze złamanym sercem. Ja idę do biednych; ja znajduję tę sama złš istotę jak i u bogatych, ale odkrywam też i różnicę: bogaty, ci, co żyjš w komforcie i i stanowiš ?mietankę towarzyskš, sšdzš i mierzš jak bardzo wiele mogš wzišć i zatrzymać od Chrystusa nie oddawszy Mu się wpierw; biedni, jak wiele od Chrystusa mogš otrzymać pocieszenia w ich smutkach. Jakże niegodny jestem, je?li jestem szczę?liwy i w swoim domu.
Darby żadnym sposobem nie stawiał sobie wymagań intelektualnych, aby zabiegać o względy towarzystwa, to było wła?nie daniem szansy, on odrzucał to wszystko przedkładajšc nad to krzyż.

Był pełen życzliwego usposobienia i uniżonego ducha pomimo swojego absolutnego oddania Słowu Bożemu i wymagania niezachwianej wierno?ci wobec prawdy, tak jak on jš rozumiał. Uczyniło go to gotowym być ofiarš kontrowersji. Jego bezgraniczna cierpliwo?ć wraz ze ?więtš niewiedzš ubogiego w duchu i nieuczonego stały się legendarne. Ale istniał też jego gniew przeciw tym, spo?ród dobrze wykształconych, którzy dobrze się bawišc zagubili prawdę Ewangelii Chrystusowej.

W dwadzie?cia pięć lat po swoim byciu „nieprawomy?lnym nauczycielem” on najbardziej odczuwał oburzenie Drabiego, on napisał: „ J.N. D. pisze piorunem trzymanym w jednej dłoni oraz piorunem w drugiej”. Ale biograf Drabiego, W.G. Turner wskazał: „to było tylko podstawowym błędem, który wzbudzał jego najgłębsze zmartwienie i oburzenie, a jego cierpliwo?ć wobec ?więtej naiwno?ci była przysłowiowa.

Je?li kiedykolwiek epitet „walczšcy Fundamentalista” byłby stosowny do kogo?, to tym kim? był J. N. Darby. W tym samym czasie, co jest prawdš, że Darby nie czerpał przyjemno?ci z kontrowersji i często wyrażał swojš miło?ć wobec podmiotu najbardziej przekonywujšcej polemiki. Ale w swoim spojrzeniu, w obliczu wyboru pomiędzy pokojem z jednej strony, a prawdš z drugiej, nie było w nim alternatywy, zawsze stał w obronie prawdy.

Gdziekolwiek pojawił się Darby, czy chłopskim domu czy otaczanych szacunkiem sal Oxfordu, szlachetno?ć jego charakteru, zapał umysłu, oddanie Chrystusowi, i dominujšca obecno?ć czyniły go wartym skupienia na sobie uwagi. Wielki nauczyciel Biblii i głosiciel Ewangelii, G. Campbell Morgan opowiedział jako jedno z „umiłowanych wspomnień” jego chłopięcego wieku było wspomnienie spotkania z Darbym, który przybył odwiedzić jego ojca. „ On żywo przypomina prawie pełen czci respekt otaczajšcy tego naprawdę wielkiego człowieka, i jak ten respekt udzielił miejsca cze?ć, które pozostały w jego pamięci, kiedy ten go?ć mówił dobrotliwie do niego o jego studiach”

DOKTRYNA DARBIEGO

Darby został przez wielu okre?lony jako ojciec współczesnej dyspensjonalnej teologii, teologii, która została spopularyzowana poprzez wydawnictwo Scofield Reference Bible. Oraz niedawno w Ryrie Study Bible. To jest teologia, która wywarła ogromny wpływ poprzez publikacje oraz naukowy wkład instytucji takich jak: Pallas Theological Seminary i Moody Bible Institute. Mimo gdy Darby jest w centrum prawie każdej kontrowersji pochodzšcej z tego teologicznego systemu, podczas gdy jego prace na ten temat sš mało znane i rzadko czytane. Podobnie jest traktowana ta prawda po?ród krytyków i obrońców dyspensjonalistycznej teologii. To zaniedbanie jest zlekceważone. Dla Darbiego prawda ta jest uznana i zgodna z wieloma teologicznymi tre?ciami ruchu Fundamentalistów. Jest to nie wštpliwe, że Darby włożył duży wkład w usystematyzowanie i popularyzację teologii dyspensjonalistycznej.

Dzisiaj, jakkolwiek wyróżniajšcš się teologie Darbiego praktycznie się redukuje do jego doktryny o upadku moralnym w oficjalnym Ko?ciele, i o powrocie Chrystusa przed ustanowieniem tysišcletniego Królestwa- ze szczególnym zaakcentowaniem roli Izraela i Ko?cioła w erze Królestwa- oraz faktu pochwycenia Ko?cioła. Tak samo ważne sš te doktryny w teologii Darbiego wyrosłe na innych doktrynach, które muszš być rozpatrzone jako podstawa jego nauczania wraz z Braćmi. To jest fundamentem prawowiernego, ortodoksyjnego Chrze?cijaństwa, które trwa od czasu wylania Ducha ?więtego w dzień pięćdziesištnicy do czasu Fundamentalistów, którzy zachowujš to poprzez mijajšce wieki.

Natchnienie i nieomylno?ć Pisma ?więtego. Darby był niezachwiany w swojej wierze, że Biblia jest natchnionym, nieomylnym Słowem bożym ostatecznie autorytatywnym oraz wiernym przekazem pochodzšcym z autentycznych ?ródeł , Je?li ?wiat był niezadowolony i będzie zniszczony, zapewnia Darby: „ i ?wiat Boży zostawiony przypomina niewidzialnš nić przerzuconš nad przepa?ciš. Moja dusz wierzy w to. Po głębokim ćwiczeniu duszy, ja zostałem przeniesiony z łaski całkowicie. Ja nigdy nie upadłem od tego czasu. Ja często upadałem; ale ja nigdy nie zaliczyłem w swym wnętrzu upadku.

Zapytany kiedy? czy on może uznać, że pewne czę?ci Nowego Testamentu mogš mieć tylko tymczasowe znaczenie, Darby zripostował: „ Nie! Każde słowo jest ze sobš powišzane i pochodzi od Ducha i jest przeznaczone na wieczna służbę!” Darby czuł nieodpartš potrzebę stwierdzenia jego wierno?ci wobec ostatecznego autorytetu Słowa Bożego, ponieważ: „ W tych dniach szczególnie… autorytet Jego spisanego słowa wzywa do zadawania pytania na każdej stronie.”

Bóstwo i narodzenie Chrystusa z Dziewicy. Je?li chodzi o bóstwo Chrystusa, Darby nie idzie na żaden kompromis, który zajšłby miejsce Pisma ?więtego w życiu wierzšcego. „Wielkš prawdš bóstwa Jezus jest to, że on jest naprawdę Bogiem,” mówi Darby, „ To przewija się przez Pismo ?więte niczym promień słońca, ale skierowane jest ku naszej wierze. Ja nie mogę wahać się w spojrzeniu na Syna, Jahwe Starego Testamentu, Pierwszego i Ostatniego, alfy i Omegi, i to prze?wieca przez wszystkie karty tej księgi. Ale On odczuwa wszystkie rzeczy i Jego męsko?ć, prawdziwa męsko?ć, jako prawdziwa męsko?ć Boga jest drogocenna dla mnie i pozwala mi poznać Boga, tak, więc istotnie: „ On jest ‘prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym.’” Je?li Chrystus nie jest Bogiem, wnioskuje Darby, wtedy „ ja Go nie znam, nie spotykam się z Nim, nie wiem kim On jest.” Jako jednš z prawd zwišzanš z osobš i dziełem Chrystusa, Darby przytacza „cudowne narodziny Zbawiciela, który był absolutnie bez grzechu…”

Zastępcza ofiara. Doktryna o bóstwie Chrystusa przewija się przez cała Biblię, Darby zapewnia, że przebłaganie uzyskane przez ofiarę ?mierci Chrystusa „ jest doktrynš przeplatajšcš się przez całe Pismo, podstawš Chrze?cijaństwa, jest wyłšcznym gruntem odpuszczenia- i nie ma żadnego poza rozlaniem krwi- i tylko przez nie Chrystus przyniósł pokój;” List do Kolosan 1:20.

Darby jest przekonany, że poza odkupieńczym dziełem Chrystusa, człowiek jest zmuszony sam nosić grzech na swoich barkach i pozostaje w oddaleniu od Boga, bez znajomo?ci z Nim oraz z dala od Jego miło?ci. To nie jest przypadkiem, na co Darby wskazuje: „To jest ?mierć w zastępstwie- On poniósł nasze grzechy w swoim ciele na drzewie- umarł za nasze grzechy w zgodzie z tym, co jest zapisane w Pismach…”

Zmartwychwstanie Chrystusa. Dla Darbiego, „Osoba Chrystusa rozpoznana jako zmartwychwstała” jest osiš, wokół której „obracajš się wszystkie prawdy zawarte w Słowie”. Wielu może być zdolnych w spojrzeniu na nadzieję Ko?cioła zawartš w Chrystusie,” mówi Dary, „aby dostrzec ważno?ć doktryny o zmartwychwstaniu. Ale im bardziej przeszukujemy Pisma tym bardziej widzimy, w tej doktrynie fundamentalnš Prawdę Ewangelii, że prawda daje odkupienie ze względu na swój charakter, a wszystkie inne prawdy prawdziwš siłę.” To jest zwycięstwo Chrystusa nad ?mierciš, które daje nam pewno?ć zbawienia. To jest zbawienie, zapewnia Darby, które „ zostawia w grobie to wszystko, co nas potępia i wprowadza Pana w nowš rzeczywisto?ć w którym jest doskonało?ć, władza i chwała.” Konsekwentnie ta doktryna charakteryzowała nauczanie apostolskie.

Powrót Chrystusa. Darby wierzył, że ta podstawowa prawda była dla Ko?cioła prawdziwa nadziejš. Nadzieja ta to drugie przyj?cie Chrystusa. Darby utrzymywał, że Chrystus podczas swojego przyj?cia zabierze do swej chwały ?więtych, którzy stanš się oblubienicš, żona Baranka.

Darby stał przy tym, że „Nic nie jest bardziej widoczne w Nowym Testamencie niż drugie przyj?cie Pana Jezusa Chrystusa.” On wskazuje, że to była obietnica powrotu Chrystusa złożona wobec smutnych uczniów, którzy o tym ?wiadczyli po Wniebowstšpieniu Pana, co jest zapisane w Dziejach Apostolskich Rozdział 1, wiersz 11. Co więcej, powiada Darby: „to wcale nie było dziwna rzeczš- bezpo?rednio po nawróceniu do żywego Boga- ‘czekać na Jego Syna z nieba, Jezusa, który uwolnił nas od nadchodzšcego gniewu’”. .

W ?wietle powyższego, John F. Walvoord, emerytowany dyrektor Dallas Theological Seminary, z pewno?ciš poprawia mówišc, że: „ Wiele z Prawdy wyznawanej przez fundamentalnych Chrze?cijan dzisiaj stało się odrodzonym ruchem znanym jako Plymuccy Bracia.”

WPŁYW DARBIEGO

Powinno być oczywiste odnoszšc się do powyższego, że występuje tutaj zwišzek pomiędzy doktrynami Braci oraz Fundamentalistów, którzy powstali, aby zmienić modernistyczne podej?cie do Biblii na krótko i szczególnie po zakończeniu tego stulecia. Zanim ukazała się publikacja The Fundamentals: A Testimony of Truth w 1909, Bracia już proklamowali te same prawdy Pisma ?więtego oraz gorliwie bronili ich przeciwko wszystkim przeciwnikom. Osobliwy charakter społeczno?ci Braci i ich wiara jest taka, że bierze pod uwagę liberalne doktryny, które mogłyby zupełnie zniszczyć ten ruch.

Wielu spo?ród największych fundamentalistycznych przywódców ostatnich czasów otwarcie przyznało wdzięczno?ć i szacunek wobec nauczania i służby Darbiego oraz Braci. Pó?niej w swoich pismach C. H. Mackintosh spopularyzował pisma Darbiego, d. L. Moody powiedział, że: „one nie mogš być zastšpione, ja wolę raczej rozstać się ze swojš bibliotekš, z wyjštkiem Biblii, niż z tymi pismami. One stanowiš dla mnie klucz do zrozumienia Pism.”

A. C. Gaebelein, współautor ksišżki The Fundamentals, który wywarł największy wpływ na życie i doktrynę C.I. Scofielda pisze o Darbym oraz innych Braciach: „Ja znalazłem w jego pismach nauczanie Williama Kelly, Macintosh [Mackintosh], F. W. Grant, Bellet oraz innych, które były pokarmem mojej duszy, którego potrzebowałem. Ja darzę wielkim szacunkiem tych mężów Bożych zaraz po Apostołach oraz ich solidne i duchowe nauki.” W tym samym duchu Gaebelein o czterech ?więtych, którzy mieli na imię John, którzy będš obecni podczas wielkiego, niebieskiego spotkania, gdy Chrystus powróci- Johnie Kalwinie, Johnie Knoksie, Johnie Wesleyu, i Johnie Darbym.

William Kelly, serdeczny przyjaciel i wielki uczeń Darbiego nigdy nie próbował napominać innych; „Czytajcie Darbiego!”. Pięćdziesišt trzy tomy jego dorobku- włšczajšc pełne tłumaczenie Biblii wiersz po wierszu-to jest wiele ze spu?cizny Darbiego do czytania.

John Nelson Darby kontynuował swojš służbę i głosił swojego Zbawiciela poprzez pisane i mówione słowo aż do jego odej?cia do Pana 29 kwietnia 1882 roku. I nie jest ważne, na jaki temat on przemawiał, tym tematem, który wysuwał się na czoło był sam Jezus Chrystus. Na kilka dni przed odej?ciem do wiecznego domu Darby napisał w swym ostatnim li?cie do Braci; „ Ja mogę powiedzieć, że Chrystus jest mym jedynym przedmiotem, dzięki Bogu, moja sprawiedliwo?ć także…Trzymam się mocno Chrystusa.”

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: