Rozważanie Listu do Filipian 1,18-30

Rozważanie Listu do Filipian 1,18-30

 

Paweł cieszył się, gdy głoszone było czyste poselstwo Zbawienia, nawet wtedy, gdy działo się to ze złych pobudek, by zaszkodzić osobie Pana. W jakikolwiek sposób głoszona była prawda – wtedy Paweł cieszył się.

W tych niełatwych dla niego okolicznościach Paweł miał wielkie pragnienie: by Chrystus był uwielbiony w jego ciele. Z tego powodu życzył sobie być uwolnionym od wszystkiego, co mogłoby być przeszkodą-czy to w życiu czy w śmierci. Paweł wiedział, że modlitwa Filipian i siła Ducha Świętego będą dla niego wielką pomocą.

Chrystus był jedynym celem i zawartością życia Apostoła Pawła. A gdyby miał umrzeć? To byłoby tylko zyskiem dla niego-gdyż wtedy byłby już u swojego Pana i Zbawiciela. W tym momencie jednak wiedział, że ma do wykonania zadanie – jeszcze w tym życiu – między innymi wobec Filipian. Jego służba jeszcze się nie skończyła .

Wiara w Pana Jezusa wprowadziła Filipian w trudności zewnętrzne (życia codziennego) jak i wewnętrzne (pomiędzy wierzącymi). Oni musieli cierpieć za swoją wiarę, ale także mieli problemy między sobą jako wierzący, gdyż nie we wszystkim byli jednomyślni (rozdz.2,2; 4,2). Paweł nawołuje ich, by pielgrzymowali godnie Ewangelii. Ich zachowanie miało odzwierciedlać to, co głosili. Brak jedności mógł tylko zaszkodzić Ewangelii. Jakąż przeszkodą dla Ewangelii jest dzisiejsze rozproszenie w Chrześcijaństwie! A my wszyscy jesteśmy temu winni.

 

2,1-11

Paweł był bardzo pokrzepiony darem, który przekazali mu Filipianie przez Epafrodyta do więzienia w Rzymie. Było to dla niego wielką pociechą, kiedy mógł odczuć, jak chętne serce mieli Filipianie dla niego i dla Ewangelii. To wszystko wyraża w 1 wierszu.

Następnie jednak przedstawia problem, który trapił Filipian – brak jedności – i prosił ich, żeby  byli jednego usposobienia, jednej myśli i  mieli tę samą miłość – jak to wcześniej wobec niego okazywali. Jeśli każdy z osobna w pokorze będzie poważał innych bardziej niż siebie i gdy wszyscy będą mieli Pana przed oczyma, wtedy znikną również różnice zdań między nimi.

Dla przykładu pokazuje im usposobienie Pana Jezusa jako godne naśladowania. On, który jest Bogiem, stał się człowiekiem i uniżył się aż do śmierci na krzyżu. Tą drogą mógł iść tylko On sam. Jednak Apostoł chce, byśmy naśladowali to usposobienie, które posiadał Pan .

Paweł nie mógł poprzestać jedynie na pokazaniu kolejnych kroków uniżania się naszego Pana. On musiał koniecznie powiedzieć o Jego wywyższeniu. Taka była bowiem Boża odpowiedź na wykonanie dzieła Pana na krzyżu. Imię Jezus oznacza: Bóg jest zbawieniem/ratunkiem. Imię to jest związane ze śmiercią Zbawiciela na krzyżu. Przed Nim, niegdyś ukrzyżowanym, ale teraz wywyższonym przez Boga, będzie musiało ugiąć się każde kolano.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: